Naar de grens met Spanje; Monte Gordo

 Gisteren (maandag) rustig aan gedaan: dus van de zon genoten op het terras, wat boodschappen gedaan (Sindy wilde lekkere uiensoep maken) 

en naar de leverancier van haardhout gereden. Daar kun je 100 kg krijgen voor € 15. Helaas was het "houtvrouwtje" gesloten, dus moesten we wat hout lenen van de B&B eigenaar. Geen probleem, hij is een uiterst soepele gastheer. We zijn trouwens uitgenodigd om morgen (woensdag) te komen eten. Het wordt een Mongoolse maaltijd, want zijn vrouw (Agi) komt oorspronkelijk uit Mongolie. We hebben gezegd, dat we erg nieuwsgierig zijn, maar hebben wel zekerheidshalve vastgesteld, dat bloemkool geen onderdeel is van het Mongoolse menu.........

Vandaag hebben we een forse rit gemaakt naar Monte Gordo, helemaal in het Oosten van de Algarve, aan de grens met Spanje. Voor vertrek de teleurstellende resultaten van de achtervolgingsploegen bij de Olympische Winterspelen waargenomen: de vrouwen haalden nog brons, de mannen kwamen niet verder dan de vierde plaats. Waarbij de constatering hoort, dat overheersing van de belangen van afzonderlijke merkploegen een adequate voorbereiding van dit onderdeel kennelijk moeilijk maakt, terwijl andere landen de training en voorbereiding aanzienlijk professioneler aanpakken. Jammer.

Monte Gordo dus. Er waren twee reden om daarheen te rijden (een uur en een kwartier). De eerste was het feit, dat daar een aantal mensen, die wij kennen elk jaar zo'n 1,5 maand verblijven. Het is een groep vriendinnen uit Haaksbergen. Sindy heeft met een van die vier in een koor gezeten. De tweede reden is, dat wij bijzonder nieuwsgierig waren naar de mogelijkheden voor een langer verblijf in Monte Gordo. Ik moet zeggen: de eerste indrukken waren positief, het is een plaats met een lang en breed zandstrand met veel strandtentjes dichtbij zee en een uiterst gezellige boulevard. We maakten een flinke wandeling langs het strand over een plankier van honderden meters en zagen daar ook de vissers bezig, die hun bootjes met een tractor het strand optrekken en daarna hun vis verkopen aan de eigenaars van de strandtenten. 

Een lang wandelplankier langs het hele strand

Breed zandstrand

Comfortabel

De vissers maken hun netten weer in orde voor morgen

Appartementen genoeg aan de boulevard

Een willekeurig strandtentje

Sindy en de vier Haaksbergse dames

Ik mocht er ook even tussen staand voor de foto

De vissersboten

Gezellig aan de sangria

 

Bij het terugwandelen over de boulevard kregen we nog een verrassing, want in een van de restaurantjes trad een heuse fado-artiest op. En dat terwijl ik eerder beweerde, dat je die muziek alleen in Lissabon zou kunnen horen. Overigens is er zaterdag in Travira (zo'n 40 km hier vandaan) een fado-concert, we denken er nog over om daar maar toe te gaan. Hierbij het YouTube filmpje (klikken op de blauwe tekst) van zijn optreden (althans 1 nummer).